.

.

.

zaterdag 26 juli 2008 – na de vorige geslaagde avond met een mariachis (zie 4 juli) beeindigd te hebben, staat vandaag vooral in het teken van het feest van Ana haar 50e verjaardag. (en Ana weet nog van niets.) Het wordt die avond in Santa Cruz een geslaagd feest (zie foto) op een echt Boliviaanse manier (zoals wij die hier niet kennen) en tot in de zeer late uurtjes.

.

.

.

.

zondag 27 juli 2008 – Bernard Bannink wint samen met Marcos Antonio Sustach en Mario Iver Lopez het Los Amigos del Ajedrez toernooi in Samaipata. Bernard behaalt 6 punten uit 9 partijen. Op weerstandspunten krijgt hij echter de derde prijs van U$ 100 toebedeeld. Hans Meijer, die ook de prijzen mag uitdelen, eindigde als vierde met 5xbd punt (U$ 80) en Willem Broekman wordt gedeeld 8e/9e met 4xbd. Manuel Nepveu verdient U$ 20 voor de beste prestatie van de spelers onder de 2100. Met 4 punten eindigde hij op de 10-14e plaats. 

Wat volgt is een autorit (over de na een instorting net weer vrijgemaakte weg) naar Santa Cruz. Op het vliegveld volgt het afscheid van Hans, die die avond terugvliegt naar Cochabamba, naar Gardenia. 

Die avond hebben we (Henk, Bernard, Manuel, Willem) een heerlijke Boliviaanse barbeque bij Karel en Ana in Santa Cruz.

maandag 28 juli 2008 – wordt voor een deel besteed aan het probleem van de gestolen (de tas van Willem in Sucre) vliegtickets. Het blijkt niet mogelijk om nieuwe / kopieen van de tickets te krijgen. En uiteindelijk besluiten Manuel, Bernard en Willem maar nieuwe tickets Santa Cruz – Madrid te koepn. Ze vliegen vanavond om 24.00.

‘s middags gaan we met Karel naar Machu Picchu, een soort vakantiepark met een vlindertuin, papegaaien, schildpadden en zwembaden, en aansluitend naar de Plaza om daar op de openluchtschaakspelen noch wat met de aanwezige Bolivianen te schaken. 

.

.

.

‘s avonds hebben we nog een geslaagde maaltijd met Karel en Ana in een luxe restaurant. Daarna brengen Karel en ik de andere drie naar het vliegveld. 

dinsdag 29 juli – vroeg opstaan, hartelijk afscheid van Karel en Ana en dan naar het vliegveld Santa Cruz voor de lange reis naar Nederland. mijn vliegtuig vertrekt 9.20 (3.20 Nederlandse tijd.) 

woensdag 30 juli – vandaag komt iedereen weer thuis. Willem, Manuel en Bernard arriveren via Santa Cruz – Madrid – Eindhoven om 11.30 in Zoetermeer. Ikzelf arriveer via Santa Cruz – Sao paulo – Schiphol om 12.30 in Leidschendam. het slot van een zeer geslaagde vakantie.

Een week eerder werd in Samapaita het nationale kampioenschap van Bolivia gehouden. Ook dit kampioenschap werd verspeeld in het zogenaamde schaakpaleis in Samapaita, bestaande uit een voortreffelijke speellocatie (vooral afgeschermd en stil), een hotel en een restaurant, dit alles gerund door een Duitser die dit 8 jaar geleden heeft gebouwd. Aan de wanden ingelijste schaakpostzegels en de portretten van de verschillende wereldkampioenen schaken, met als bijzondere joke dat het eerste portret (voor dat van Anderssen) een plaatje van een aap is.

Het nationale kampioenschap van Bolivia kende een bijzondere uitslag. Raisa Luna, een meisje van pas 17 jaar oud, werd kampioen van Bolivia. Tweede werd Jose Daniel Gemy een jongetje van pas 15 jaar. Bijzonder was dat Rasa Luna op papier de op xe9xe9n na zwakste deelnemer was. Bijzonder was de uitslag ook, omdat het in de loop van de geschiedenis slechts een enkele keer is voorgekomen dat in een land een een dame het algemene schaakkampioenschap wist te winnen.

Bernard Bannink wist overigens nog twee andere voorbeelden te noemen en won daarmee een paar pilsjes van Hans. (De andere 2 ons bekende dames die algemeen kampioen van hun land werden, zijn Judith Polgar in 1991 in Hongarije en Eva Moser in 2006 in Oostenrijk. Wie er meer weet; wij houden ons aanbevolen voor reacties.)

Eindstand Boliviaans kampioenschap:
1 Luna Raisa                 2025 Samaipata   7xbd

2 Gemy Josxe9 Daniel     2158 Santa Cruz 7
3 FM Sustach Marco      2235 La Paz         7

4 Rengel Mario              2167 Tarija           6

5 FM Iver Lopez Mario 2240 Santa Cruz 5xbd
6 Carlo Daniel                 2101 La Paz          5xbd
7 Ferrufino Boris            2199 Cochabamba 4xbd
8 Monroy Carrizo Javier 2260 Santa Cruz   4
9 Robles Gustavo           2131 Santa cruz     3xbd
10 Murillo Alejandro      2068 Cochabamba 2xbd
11 Barrenechea Stefanie 1937 Samaipata      2

Opgemerkt moet wel worden dat een aantal sterkere spelers ontbraken; zij hadden reeds de rechten om namens Bolivia aan de Olympiade in november in Dresden mee te doen, en door mee te doen aan het kampioenschap zouden zij die rechten verspelen. (Men is hier x96 en waarschijnlijk ook niet ten onrechte x96 bang dat deze spelers dan expres zouden gaan verliezen om hun vriendjes aan de startplaatsen voor Dresden te helpen.)

Ons toernooi startte een paar dagen na het Nationaal kampioenschap. De meeste spelers van het kampioenschap x96 en in ieder geval de nummers 1, 2 en 3 – bleven daarom in Samapaita om ook aan het toernooi mee te doen.

Voor de Nederlanders de kans om te bewijzen dat zij sterker dan de kampioen van Bolivia zijn (en dus als zij in Bolivia gewoond hadden kampioen van Bolivia hadden kunnen worden….. )  En nadat Bernard in de 1^e ronde tegen Rasa Luna werd ingedeeld, verkondigde vooral Willem met luide stem, dat het eigenlijk toch wel een blamage was om niet van deze kampioen te winnen. (Maar Willem had wel enig recht van spreken; in Cochabamba x96 bij Hans thuis x96 had hij reeds tegen Rasa zitten vluggeren en gewonnen.)

Bernard kweet zich in deze 1^e ronde bekwaam van zijn taak. Vrij snel won hij een paard + loper tegen een toren en in de diagramstelling is het oogsttijd;

Bernard Bannink 2255 – Rasa Luna 2025 , Samapaita, 1^e ronde

1. g3 (want zwart moet f7 blijven dekken en op Df6 volgt Pg4)  1. … Dd4  2. Lxf7  opgegeven.

In de 4^e ronde mocht Willem zelf tegen Rasa Luna. Zie wat er gebeurde.

Rasa Luna 2025 x96 Willem Broekman 2153 -, Samapaita, 4^e ronde

1. d4 e6 2. c4 Pf6  3. Pf3 d5  4. Lg5 Pbd7  5. e3 c6  6. cxd5 exd5  7. Ld3 Le7  8. Pc3 0-0  9. Dc2 Te8  10. 0-0 Pf8  11. h3 g6  12. Tab1 Pe6  13. Lxf6 Lxf6  14. B4 a6  15. Pa4 Pg7  16. Pc5 De7  17. a4 Lf5  18. b5 axb5  19. axb5 Lxd3  20. Dxd3 Tac8  21. bxc6 bxc6  22. Tfc1 Pf5  23. Pa4 De4  24. Dc3 Pd6  25. Tb6 Pc5  26. Pd2 Pxd2  27. Dxd2 Lg5  28. Pc5 Df5  29. Dc2 Pf6  30. Pd3 Te6  31. Pe5 Lh4  32. g3 Lg5  33. h4 Lh6  zie diagram

Volgens analyse was er hier weinig tegen 34. Txc6 Texc6 35. Pxc6 en wit heeft een gezonde pion gewonnen. Er volgde echter  34. Pg4 Dg7  35. Pxh6 Dxh6  36. De2 Df8  37. Da6 De8  en de partij eindigde na nog een tiental zetten in remise.  Willem was niet ontevreden.

Conclusie: onze Zoetermeerse spelers hadden een goede kans gehad in het Boliviaans kampioenschap. (maar Bernard iets meer dan Willem; waarschijnlijk zou Willem wel veteranenkampioen geworden zijn.)

Henk

De uitslagen en de standen zijn te vinden op de server van de Wiener Zeitung:

http://schach.wienerzeitung.at/tnr14726.aspx?tnr=14726&art=1&lan=0&m=-1&wi=900

22 juli:

vandaag een rustige dag; Manuel, Willem en waarschijnlijk Hans ook (meer dan hij wil toegeven) ondergaan de gevolgen van de "wraak van de inca" (zie gisteren.) Bovendien moeten Willem en Hans eerst nog de laatste administratieve beslommeringen met de aangifte van de diefstal van Willem zijn tas (zie eergisteren) afwikkelen. (Waarbij Willem de politie ook nog dient te betalen om aangifte te mogen doen.)  Ikzelf en Bernard bezoeken ondertusssen museum Casa de Libertad, de plaats waar Bolivia gesticht is. Best wel heel interessant. Aansluitend zien we nog een optocht met muziek en majorettes (voor de geslaagde studenten dit jaar??) en ga ik nog naar het legermuseum van generaal Sucre. Iedereen neemt de lunch, er wordt wat gewinkeld op de diverse mercados (markten) en in het park simon Bolivar zie ik nog een kopie van eifeltoren en arc de triomph.

Rond 3 uur met de taxi naar het vliegveld. Rond 5 uur vliegen en een half uur later is het vliegtuig in Santa Cruz. Ikzelf blijf nu bij Karel en Ana achter, voor de andere vier komt de lange donkere rit per taxi naar Samapaita. Morgenmiddag begint het schaaktoernooi.

Henk

21 juli    Volgens Manuel de Inca-marteling. Een drietal (Manuel, Hans en Willem) heeft een 4-wheel drive busje gehuurd met chauffeur en gids. Bij Sucre links af een karrespoor op. Op 3600 meter hoogte werd de stenen maagd bezocht. 25 jaar geleden bij aanleg van het karrespoor werd bij een explosie en stuk steen gevormd in de vorm van Maria. Vanaf hier werd een Inca trail gevolg (te voet). We daalden circa 1000 meter in ongeveer drie uur. De weg was aangelegd rond 1500. Manuel had het zwaar na een verzwikking halverwege. Bij Willem speelde zijn kniebanden weer op. Schitterende uitzichten. Onderaan bij een rivier een meegenomen lunchje genuttigd. Daarna verder door de rivier (10 meter breed) op weg naar een xb4natuurlijkexb4 krater met den doorsnede van 16 km.xb4 Er woonden mensen. Geen electra, geen post, geen vervoer. En bij teveel water in de rivier onbereikbaar.

Een duidelijke kraterwal, een centrale piek en er werd obsidiaan gevonden. Het lijkt me een vulkaan.  Op de top van de centrale piek bezochten Hans en Willem een begraafplaats. Leuk plekje. Grave with a view. We bezochten de keel van de Duivel. Een ontoegankelijke plek waar het water uit de krater liep. Een duistere plek met een afgrond van circa 800 meter.

De rit was feitelijk weer onverantwoord. De chauffeur nam mij iets te veel de buitenkant om daarna met gierende motor de bocht af te snijden. Geen probleem ware het niet dat er nog zoxb4n 20 cm overbleef en daarna de afgrond.

Willem

19 juli

Na een lekker ontbijt zijn we met twee taxis naar Sucre gereden. De ene taxi met Hans en Manuel had wat problemen met de rem. Deze problemen zijn vermoedelijk niet opgelost en met het klamme zweet zag ik (M) hoe de chauffeur op de motor remde,maar wel gewoon 100 bleef rijden. Goed, dat de familie niet alles weet!

Aangekomen in Sucre werd Willem slachtoffer van een truc en verloor een rugzak met leuke dingetjes, zoals sticks met gemaakte fotos. Des avonds gegeten terwijl er muzoek werd gemaakt.

20 juli. Onrustig geslapen. Het centrum van Sucre wordt alom half vier in de morgen met autos bestookt. Die maken razend veel lawaai. Met achterlating van Bernard (niet helemaal lekker) een uitstapje gemaakt naar Tarabuco, met een typisch Indiaanse cultuur. Men kan niet beweren dat er geen toeristen komen….Tsja.

18 juli. De meute heeft zich gesplitst. Willem, Bernard en Hans gingen naar de zilvermijn. Er is wat discussie maar de zilvervloot uit Spanje schijnt hier zijn zilver vandaan te hebben. Het bezoek was een niet te vergeten gebeurtenis. (Maar totaal onverantwoord). De mijn is in vol bedrijf. 8000 mijnwerkers werken het klokje rond. 2000 ton erts wordt dagelijks gewonnen. Dat wordt elders verwerkt. Een mijnwerker verdient circa 120 dollar de maand. Dat is goed te noemen, waar…. De gemiddelde mijnwerker wordt 45 jaar. 100 doden aan stoflongen per jaar. 30 dodelijke ongelukken.

Het bezoek begon aan de mijnwerkersmarkt. Hiet werd door ons dynamiet ingeslagen. Bestemd als kadootje voor de mijnwerkers. Cokabladeren , drank en koekjes behoorden ook tot het assortiment dat werd meegenomen naar de mijnwerkers.

Eerst werd buiten wat geoefend met een proefexplosie. 150 gram was voldoende voor een behoorlijke blow. De mijn kent geen voorbereiding voor toeristen. We bezochten een aantal gangen en verdiepingen. Het was kruip door sluip door. Soms in tijgergang. De verdiepingen lagen 20 meter van elkaar. Via bijna loodrechte schachten werd afgedaald. Met weinig houvast. Dit alles een beetje bijgelicht met een lamp op de helm.

Kortom een belevenis om op terug te zien.

Henk en Manuel geloofden dit alles wel. Slenteren ove de markt. Een conglomeraat boekenstalletjes met academische boeken… de universiteit was ergens in de buurt. Moet wel.

Vervolgens even zitten, beschaafd slempen en weer door. Naar een klooster (Heilige Theresa, geloof ik) We waren eigenlijk te laat voor een rondleiding, maar mochten op eigen houtje. Deuren werden met mega-sleutels geopend en we mochten gans alleen alles bekijken. Bewonderen is niet helemaal het woord. Maar het was wel leuk.

Des middags ging de meute naar het muntmuseum, behalve Willem die nog lag bij te komen van de aanslag op zijn rug, die morgen. Een mengeling van geschiedenis, archeologie en techniek om munten te slaan. Schilderijen van nepkwaliteit, behalve die van een zekere Vlaming (?) Pieter de Coecke, alias Pieter de Hooch, or so I think. Leuk. En…..Potosi ooit een van de grotere steden ter wereld. Wie had dat kunnen geloven!

Morgen naar Sucre.

donderdag 17 juni:

Het matige en vooral koude hotel verraste ons nog met een ochtend met te weinig water. Terwijl ik stond te douchen (redelijk koud), haalde Willem mij nog onder de douche vandaan met de mededeling dat er geen water was !??   Na het ontbijt stond de rest van de dag vooral in het teken van de reis van Uyuni naar Potosi.  In een gezellige bus met weinig profiel op de banden, werden er af en toe capriolen uitgehaald door de buschauffeurs (a la de foto van John Tan enige maanden geleden.) Verder moesten we stoppen voor het vervangen van een band en hebben Willem en Manuel de bus nog moeten aanduwen, omdat deze niet meer wilde starten. Maar na een rit door een verder werkelijk schitterende  omgeving kwamen we tegen half vijf in Potosi aan, alwaar we weer tegen een schijntje een nu wel goed hotel geboekt hebben.

Vanavond uitgebreid gegeten, alsmede voor een aantal waaghalzen (gekken) voor morgen een excursie naar de mijnen geboekt.   

Henk

15 juni. Per bus (luxe) naar Oruro. In een mum van tijd hotel gevonden. Met warm water!!!! Willem ging niet mee weken. Heeft de stad gezien en is in een mijnbouwmuseum geweest. De ingang van de mijn was in de kerk. De kaartjes werden verkocht in de sacristie. De overigen gingen badderen in Obrajes. Dat was een warmwaterbron plus een zwembad. Temperatuur tegen de dertig graden. 25 km buiten Oruro in the middle of nowhere. Om half vier de trein naar Uyuni. 7 uur treinen. Geen tussenstops. Want er was niets.  Om half elf hotel gezocht. Snel gevonden, wel koud. -5 graden, koude tenen.

16 juni. Landrover gehuurd met chauffeur. De zoutvlakte bezocht van Uyuni. 12.000 vierkante kilometer zout!! We zijn gestart bij een treinkerkhof. Op een van de treinen stond de veldvergelijking van de zwaartekracht van Mr Einstein groot geschilderd. Manuel heeft een lezing van ongeveer een half uur gehouden. Vervolgens naar de zoutproductie. Absoluut in the middle of nowhere.  Twee ton zout per dag met handen in zakjes van een kilo verpakt en dichtgeplakt. Vervolgens de zoutvlakte op. Als eerste naar een zouthotel waar de lunch werd gebruikt. Daarna in een uur naar een voormalig eiland. Vol kaktussen. Terug naar Uyuni. Ondertussen even gefotografeerd de plek van een verschrikkelijk ongeluk, drie maanden geleden, tussen twee 4-weel drives.

Hans wist een restaurant. Wist niet waar, wist niet de naam. Wist eigenlijk niks. Toch snel gevonden.

Morgen per bus naar Potosi. Maandag per vliegtuig van Sucre naar Santa Cruz. Hoe we van Potosi naar Sucre komen is nog onderwerp van onderzoek.

13 juni. De dag staat vol in het teken van het Titikaka meer. Naar het Isla del Sol. Zoxb4n anderhalf uur varen heen en wederom anderhalf uur terug. De Inca-resten op het eiland kun je alleen bekijken als je veel meer tijd hebt. Inca-ruine nog heel heel even bezocht. daarna als een speer naar La Paz met de bus. Dit keer geen perikelen met contrabande.

14 juni. Opsplitsing. Henk en Willem naar Tiwanaku om een oude cultuur te bestuderen (althans hun bouwelijke uitwerpselen.) Saavedra en Hans en Bernhard en Manuel doen het coca-museum en wandelen (nou ja…) door La Paz. Steile straatjes, amechtig hijgen. Hard werken kortom. Des avonds met zijn allen in de bus naar Oruro. Hotel gezocht en gevonden. Met warm water, eindelijk. Lekker gegeten (oerossen-proporties, u weet wel). Daarna met zijn vijven in een taxi naar huis. Tortuur.